Aile konutu, Türk Medeni Kanunu’nun 194. maddesinde özel olarak koruma altına alınmış olup, eşlerin birlikte yaşadıkları ve aile hayatının merkezini oluşturan konut olarak tanımlanmaktadır. Bu koruma, yalnızca evlilik birliği devam ederken değil, boşanma davası sürecinde ve mal rejiminin tasfiyesi aşamasında da hukuki önemini korumaktadır. Mal rejiminin tasfiyesinde aile konutunun hukuki durumu, uygulamada en çok uyuşmazlık yaşanan konular arasında yer almaktadır. Mal rejiminin tasfiyesi, kural olarak boşanma kararının kesinleşmesiyle birlikte gündeme gelmektedir. Eşler arasında yasal mal rejimi olan edinilmiş mallara katılma rejiminin uygulanması hâlinde, evlilik birliği içinde edinilen mallar tasfiyeye tabi tutulmaktadır. Aile konutu niteliğindeki taşınmazın tapuda eşlerden biri adına kayıtlı olması, bu taşınmazın tasfiye dışı kalacağı anlamına gelmemektedir. Taşınmazın edinilme tarihi ve edinme şekli, tasfiye açısından belirleyici olmaktadır. Uygulamada sık yapılan hatalardan biri, aile konutunun tapuda kimin adına kayıtlı olduğuna bakılarak doğrudan kişisel mal veya edinilmiş mal kabul edilmesidir. Oysa Türk Medeni Kanunu’na göre, evlilik birliği içinde edinilen taşınmazlar kural olarak edinilmiş mal sayılmakta ve diğer eş katılma alacağı talep edebilmektedir. Bu kapsamda aile konutu üzerinde diğer eşin katkısı bulunmasa dahi, edinilmiş mal rejimi gereği tasfiye payı gündeme gelebilmektedir. Aile konutu şerhi, mal rejiminin tasfiyesi bakımından da büyük önem taşımaktadır. Tapu kütüğüne konulan aile konutu şerhi, taşınmazın üçüncü kişilere devrini zorlaştırmakta ve eşin rızası olmadan yapılan tasarrufların geçersizliği sonucunu doğurmaktadır. Uygulamada, şerh bulunmaması hâlinde yapılan satış işlemlerinin geçerliliği konusunda tereddütler yaşanmakta; bu durum uzun süren davalara yol açmaktadır. Mal rejiminin tasfiyesinde aile konutunun özgülenmesi de önemli bir hukuki meseledir. Türk Medeni Kanunu’nun 240. maddesi uyarınca, sağ kalan eş veya boşanma hâlinde eşlerden biri, aile konutunun kendisine özgülenmesini talep edebilmektedir. Bu talep, özellikle barınma ihtiyacının korunması amacıyla getirilmiş olup, mahkemece somut olayın koşulları dikkate alınarak değerlendirilmektedir. Uygulamada aile konutuna ilişkin taleplerin boşanma davası ile birlikte veya tasfiye davasında ileri sürülüp sürülemeyeceği hususu da tartışmalıdır. Yargıtay, aile konutuna ilişkin koruyucu tedbirlerin boşanma davası sırasında talep edilebileceğini; mal rejiminin tasfiyesine ilişkin taleplerin ise ayrı bir dava konusu yapılması gerektiğini kabul etmektedir. Bu ayrımın gözetilmemesi, taleplerin usulden reddi sonucunu doğurabilmektedir. Sonuç olarak, mal rejiminin tasfiyesinde aile konutunun hukuki durumu, yalnızca mal paylaşımına ilişkin bir mesele olmayıp, aynı zamanda barınma hakkı ve aile hayatının korunmasıyla da doğrudan bağlantılıdır. Bu nedenle aile konutuna ilişkin taleplerin doğru hukuki zeminde, doğru zamanda ve usule uygun şekilde ileri sürülmesi, telafisi güç hak kayıplarının önlenmesi açısından büyük önem arz etmektedir